Koning zijn is een slopend bedrijf en zeker in die tijd. Als de man of vrouw kapabel genoeg waren konden ze veel bereiken, maar feitelijk kwam het erop neer, dat een koning alleen alle functies moest uitoefenen die nu onder verschillende ministeries vallen. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat er al snel meerdere mensen aan de regering kwamen. Het is niet te doen om alles alleen te beslissen. Ook Gustav had met dergelijke mensen te maken en zij werden al even bekend. De naam Oxestierna zegt misschien niets, maar zij waren er zolang de familie Vasa bestuurde. Met reden en discussie natuurlijk. Axel Oxenstierna werd in het zelfde jaar dat Adolf koning werd, rikskansler. Wij zouden zeggen minister-president. In 1611 tot 1654. Dus ook de dochter van Adolf heeft met hem samengewerkt. Opvallend is dat deze familie nog steeds bestaat en wie hier meer over wil weten kan het hier bekijken."http://www.oxenstierna.org/frames.php?lang=sv" Hier in ieder geval een portret van deze man, die uiteraard van hoge adel was. Heel verstandig want de adel wilde flink mee besturen.

Het prettige van de schilderijen uit die tijd is, dat men met een fotografisch oog schilderde. Dat maakt de mensen zeer herkenbaar en wie de schilderijen van Gustav regelmatig bekijkt, ontdekt steeds weer dezelfde gezichten. Zo wordt de geschiedenis levendig, deze mannen trokken dus veel met elkaar op. In de geschiedenisboeken staat meestal hoeveel conflicten er waren aan het hof of in het parlement, maar niet welke goede verstandhoudingen en hoe feitelijk conflicten gebruikt werden om de boel bij elkaar te houden. Dat wil zeggen dat conflicten vooral erg politiek waren en als zodanig behandeld werden. Vanuit dat perspectief blijkt er een voortreffelijke samenwerking te zijn. Er moest strategisch opgetreden worden. Nee,deze mannen kenden het begrip: jezelf zijn". niet. Maar het is mogelijk dat het ze er geen enkele waarde aan hechten. De mannenwereld beviel goed. Uit de schiderijen kan de conclusie getrokken worden, dat zoiets het geval was. Vergelijk dat eens met de eeuw daarvoor en de sombere gezichten toen de godsdienststrijd op een hoogtepunt was. Dat was een gruwelijke tijd.